Een spijkerbroek met scheuren op de knieën. Keer op keer gerepareerd door het Turkse naaiatelier op de Kleiweg. En toch vallen de scheuren er telkens opnieuw in aan de randen van de reparaties. Er staat weer een dag aan afspraken op het programma. Zowel mijn collega’s als zakenpartners zullen niets van mijn broek zeggen. Maar sommigen zie ik kijken. Ik heb best geld om een nieuwe broek te kopen, maar de wil ontbreekt nog. Katoenproductie vormt een gigantische milieubelasting. En ik heb geen last van de scheur in mijn broek. Een smetteloze broek is het louter decorum. Dat woord staat niet in de beleidstukken die ten grondslag liggen aan mijn dagelijks werk. Ook geen kledingcode. En toch denk ik erover na.

Er liggen twee balken tegen de vuilcontainer aan om de hoek. Voor het wegnemen van afval bij een vuilcontainer kun je een bekeuring krijgen. Tegelijkertijd willen we hergebruik promoten en verspilling vermijden. We willen niet dat spullen naast de containers op straat gelegd worden. Na een paar minuten overwegen, pak ik de balken op. Er is een mooi stuk pergola van te maken of een leuke boomhut. Een moment later ligt er niets meer naast de container. Twee mooie balken onder mijn afdak in de tuin. Het wegnemen van afval is een overtreding, maar er was geen toezichthouder in de buurt, dus ben ik door het oog van de naald gekropen. Een rare sensatie die schuldgevoel zou kunnen heten, maakt zich heel even meester van me en verdwijnt weer.

Brussel op een zondagochtend. Een gevierde Vlaamse dichter vraagt me pamfletten en stickers mee te nemen en te verspreiden, mocht de gelegenheid zich voordoen. De maatschappelijke boodschap is er één voor de liefde en tégen slechte behandeling van vrouwen. De actie zal gecoördineerd door heel België worden uitgevoerd, maar ik hoef me nergens toe verplicht te voelen. Mijn medewerking is echter vanzelfsprekend. Behoudens die streep in het zand die je bijna niet ziet. Dat wat me geleerd heeft, dat je niet zomaar gedichten in de Centrale Bibliotheek op de staander tussen de gevestigde poëzie plaatst, laat staan ergens op kleeft. Op sociale media is later die week te lezen dat actie was door heel België heen een succes was. Zelfs Rotterdam wordt in de kantlijn nog genoemd.

Het ligt in de mens besloten de neiging te hebben onbewust conservatief te zijn. De geschreven en ongeschreven regels te respecteren. Zelfs als de historie hiervan op het punt staat achterhaald te zijn. Normen, waarden en regels zijn er niet voor niets. Maar de wereld verandert. En niet vanzelf. Wel door de mensen die bereid zijn haar te veranderen. Nu de geschiedenis van later te schrijven. Met genoeg besef en respect voor het heden en verleden. Met de twijfel van een mens, dat de toekomst niet kent. Maar wel de richting voelt, die tussen de regels verborgen ligt, klaar om op te rapen.